- Volia créixer. Volia créixer i, cada cop que ho feia, volia créixer més i més. Volia ascendir d'una manera possible per mi, inimaginable per molts. Volia sobrepassar els altres, volia donar lliçons, volia ensenyar... Ensenyar a viure. Volia caminar i sentir que volava.
- Així doncs, volies sentir-te viva?
- Volia sentir que vivia.
- I no ho vas aconseguir?
- El què?
- Créixer...
- Vaig aconseguir veure que encara era més petita... Em creia en una posició en la que encara no havia arribat. Els meus pensaments anaven més ràpid que les meves accions... I jo no em movia.
- Aleshores, vas créixer.
- Però vaig perdre tant de temps... Ara sóc on creia que abans era i ara no vull ser on abans volia ser-hi. M'hagués agradat ser més...
- I ara?
- Ara què?
- Ara vols créixer més?
- Ara no vull caure d'on sóc...
- Però encara no has arribat on volies.
- Voler no és equivalent a existir i jo ara existeixo sola...
- No ho estaves, abans, de sola?
- Sí, però abans no volia estar-ho. M'hi trobo més quan estic envoltada de qui vull i això encara em pesa més a mi...
- Aleshores, què has estat perseguint?
- Somnis.
- Què somiaves?
- Creia somiar la vida, però n'en somiava l'altra.
- I ara?
- Ara penso...
- Per què?
- Perquè quan penso em puc apropar més a tu...
Samantha
Viure es volar sense ales, perquè no existeixen.
Sempre voler més... I aconseguir-ho i igualment no estar-ne satisfet. Creure's molt gran i adonar-se que en realitat no ets ben be res... És genial llegir-te, Sam.
ResponEliminaSimplement els nostre pensament va més ràpid que les nostres accions i això fa creure'ns més del que som. No som res si no fem res, per tant, tot el que pensem sobre el que volem fer o sobre qui som només ho sabrem nosaltres. Ens servirà a nosaltres, sí, però el que volem realment és que la gent ens ho reconegui. Simplement ens amaguem darrere d'això, del propi saber, dient que és suficient...
EliminaSense enfrontar-nos al que sabem que realment és cert, lluitant per canviar-ho.
EliminaNomés pensant-ho...
EliminaSiempre me he guardado tu Blog. Me lo planteé una vez por si algún día perdiese contacto contigo y no te pudiese localizar. Bueno, pues aquí estoy.
ResponEliminaSabes que en general los Tauro son pacientes por naturaleza... pero yo no he heredado ese rasgo. Tenía pensado felicitarte mañana, el día de tu cumpleaños, pero no aguanto. Por cierto, que también sé que Driel cumple años mañana, y lo felicitaría, pero sabes que siempre me dio corte siquiera mirarlo.
Espero que tu decimoctavo cumpleaños sea digno de recordar, a pesar de que no forme parte de él. Pienso, junto con cierta gente, que saber del cumpleaños de un amigo, en este caso, MAPTLV, y no felicitar, es de muy mala educación. Bueno, que por circunstancias diversas, creo que entre tú y yo ya no existe de eso... Tan sólo es un vano recuerdo. Muy bonito, por cierto.
Que sepas que no espero que me felicites por el mío, sé que no eres buena en eso y que siempre olvidas fechas.
Quizá suene algo inoportuno y estúpido pero... ¿Cómo está Álvaro?
Perdí tu número de móvil y nadie lo tiene. No tendría ningún problema en hablarte por ahí pero no puede ser.
Quiero que seas consciente de que he aparcado mi orgullo de lado (por desgracia, sabes que me puede...) y he decidido escribirte. Joder, espero que leas esto.
Sé que me alejé, pero tú lo hiciste primero. Desde hacía mucho tiempo. Pero no vamos a entrar en esos detalles. Mi intención era desearte un feliz cumpleaños y es lo que intento. Estoy midiendo mis palabras porque no sé cómo sacar lo del pecho pero bueno. Tampoco creo que sea relevante.
Espero que tengas un buen 2015. Un buen cumpleaños, tú y tu hermano. Y por consiguiente, todo lo demás. Que sepas que sigo pensando en ti... de vez en cuando. Preguntándome si todo te va bien. Diría que sí. Siempre fuiste de las fuertes.
There's so many things that I would like to say to you but I don't know how.
Cuídate, MAPTLV.
~ Gabriella Nicole